Το Σώμα

Αν κλείσω τα μάτια μου μπορώ κάπως να φανταστώ το υπέροχο περιβάλλον που με φιλοξένησε και έθρεψε επί εννέα μήνες μέσα στην κοιλιά της μητέρας μου. Ας το φανταστούμε μαζί για λίγο. Βρισκόμαστε ήδη στον ένατο μήνα της ζωής μας. Ας θυμηθούμε την αίσθηση της αιώρησης μέσα στον αμνιακό σάκο, κάπως σαν την αίσθηση που έχουν οι αστροναύτες σε συνθήκες μηδενικής βαρύτητας. Το σώμα μας, τέλεια αναπτυγμένο , ταΐζεται και ποτίζεται χωρίς την παραμικρή προσπάθεια από πλευράς μας μέσα στις πλέον ιδανικές συνθήκες που θα εμπειριώσουμε σε όλη τη ζωή μας. Όλες μας οι ανάγκες φροντισμένες. Η άμεση επαφή του γυμνού μας σώματος με ένα τέλειο περιβάλλον. Καμία έγνοια. Κανένας προβληματισμός. Κάποιες ενοχλήσεις από το εξωτερικό περιβάλλον, αραιά και πού. Κοιμόμαστε και ξυπνάμε σε έναν τέλειο κόσμο. Απόλυτα φιλόξενο και στοργικό. Ηδη νιωθουμε και το περιβαλλον εξω απο τον χωρο αυτο μεσω της αφης και της ακοης.

Μα καποια στιγμη αυτό το τόσο φιλόξενο περιβάλλον αρχίζει να μας απωθεί. Έχει ξεκινήσει η διαδικασία της γέννησής μας. Αναστατωση. Ο ηρεμος κοσμος μας ερχεται τα πανω κατω. Κυριολεκτικα. Κινηση, αλλαγη. Ξαφνικα κάτι μας αρπάζει και μας τραβαει, βγάζοντάς μας σε ένα κρύο, σκληρό περιβάλλον, με φωτα, ενώ καποιος ουρλιάζει από τους πόνους. Και η απολυτη  προσβολη ενα ηχηρο χτυπημα στον ποπο.

Καλώς ήρθατε στον κόσμο των εντάσεων.

Το ανθρώπινο σώμα είναι χωρίς αμφιβολία ένα από τα πιο πετυχημένα πρότζεκτς της μητέρας Φύσης. Δεν θα σας ζαλίσω με τις χιλιάδες λειτουργίες του που, αν τις συνειδητοποιούσαμε, θα βρισκόμασταν συνεχώς σε κατάσταση δέους μπροστά στο θαύμα που τελείται ανά πάσα στιγμή μέσα μας. Αλλά κάποια στοιχεία θα παραθέσω εδώ με την ελπίδα πως θα κινήσουν το ενδιαφέρον σας να μάθετε περισσότερα.

  • Μέσα στους εννέα πρώτους μήνες της ζωής μας ο οργανισμός μας θα περάσει από όλα τα στάδια εξέλιξης ως οργανισμός, από το στάδιο της αμοιβάδας μέχρι τον ολοκληρωμένο οργανισμό του ανώτερου θηλαστικού που είμαστε εμείς. Σκεφτείτε: εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης μέσα σε εννέα μήνες.
  • Στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας το σώμα μας θα υφίσταται ριζικές αλλαγές. Συνεχώς. Κάθε επτά χρόνια ουσιαστικά αποκτούμε ένα νέο σώμα. Και εσωτερικά και εξωτερικά.
  • Ο εγκέφαλός μας έχει ηλεκτροχημική δράση και ελέγχει και υποστηρίζει τα πάντα. Φροντίζει να αποστέλλονται οι ακριβείς δόσεις χημικών ουσιών σε όποιο σημείο κρίνει απαραίτητο. Παράγει και δίνει εντολές για παραγωγή ορμονών. Δέχεται και στέλνει χιλιάδες μηνύματα από το σώμα και ταυτόχρονα από το εξωτερικό περιβάλλον . Αναλύει τις πληροφορίες και παίρνει αποφάσεις σε κλάσματα του δευτερολέπτου. Αποφάσεις που ίσως κρίνουν τη διαφορά μεταξύ ζωής και θανάτου. Φροντίζει να μας ειδοποιεί αν υπάρχει κίνδυνος. Μας θυμίζει να τρώμε, να πίνουμε και να κοιμόμαστε. Δίνει αστραπιαία τις απαραίτητες εντολές προκειμένου εμείς να μπορούμε να κάνουμε ταυτόχρονα μια ποικιλία από παράταιρα πράγματα, για παράδειγμα: περπατάμε τρώγοντας μια τυρόπιτα και μιλάμε στο κινητό δίνοντας οδηγίες στη μικρή μας κόρη για το πώς να βράσει το γάλα της, τη στιγμή που περνάμε έξω από μια βιτρίνα χαζεύοντας ένα μοντελάκι και ονειρευόμενοι ένα πορτοφόλι με δυνατότητα αγοράς αυτού του μοντελακίου, την ίδια στιγμή που αναπνέουμε, χωνεύουμε την τυρόπιτα και νιώθουμε το βοριαδάκι που έχει σηκωθεί και κάνουμε μια γκριμάτσα ενόχλησης από το μηχανάκι που μόλις πέρασε με φοβερό θόρυβο και κάνουμε έναν πήδο στην άκρη γιατί παραλίγο να μας πατήσει ο νεαρός πάνω στο σκέιτ.
  • Όλα αυτά ταυτόχρονα! Χωρίς καν να το σκεφτούμε. Χαλαρά! Και το νόστιμο στην όλη υπόθεση είναι πως έχουμε χρησιμοποιήσει μόνο ένα δέκα τοις εκατό του δυναμικού του εγκεφάλου για όλα αυτά!!

Πριν από μερικούς μήνες, ενώ δούλευα ακόμα ως δάσκαλος Αγγλικών, μια μαθήτρια πρώτης Λυκείου μου είπε: «Κύριε, οι άνθρωποι είμαστε πολύ χαζοί.»

«Δεν θα διαφωνήσω μαζί σου Βαντα», της είπα, «αλλά τι θες να πεις συγκεκριμένα;»

«Έτσι πως τα βλέπω», απάντησε, «όταν γεννιόμαστε, έχομε ένα και μοναδικό πράγμα που μπορούμε να πούμε πως είναι δικό μας. Το σώμα μας. Και το έχουμε από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμή. Μονό ένα. Και αυτό δουλεύει συνέχεια. Χωρίς αργίες, ρεπό, ξεκούραση. Αφιλοκερδώς. Αγόγγυστα.

Και εμείς ξοδεύουμε τον περισσότερο μας χρόνο σε δουλειές, υποχρεώσεις, σχέσεις, σπίτια, αυτοκίνητα. Και όλα αυτά τα φροντίζουμε με τον καλύτερο τρόπο. Και φροντίζουμε να έχουμε όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες για όλα αυτά. Μα το βασικότερο, το σώμα μας, το παίρνουμε σαν δεδομένο. Την περισσότερη ώρα δεν νιώθουμε την ύπαρξή του. Δεν είναι αδικία που μόνο αν μας πονέσει κάτι ή αν κουραστούμε πολύ θα αρχίσουμε να το φροντίζουμε πιο πολύ;»

Η δεκαεξάχρονη μαθήτριά μου μου έδωσε τροφή για σκέψη. Ας δουμε λιγο πως ξεκινησαμε και πως εξελιχθηκαμε και φτασαμε στο σημερα.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s